En Yakın Hayvan Dostunu Kaybetmek | Bu Kalp Seni Unutur Mu?
Bu Pazartesiden beri kendime gelemiyorum… Gerçekten çok güçlü bir bağ kurduğum muhabbet kuşum ellerimde bir anda baygınlık geçirip can verdi. En mutlu ve en mutsuz anlarımda yanımdan ayrılmayan ve benim de yanından ayrılmadığım kuşum artık melek oldu. Zaten melek gibiydi. Üretmek için elimden geleni yaptım, baba oldu, yavruları öldü. Büyüyen yavruları da öldü. Ondan bana bir parça kalmasını çok istemiştim. Elimden geleni yapsam da bu olmadı. Daha bu ay bir yavrusu daha öldü. Ama hiç değilse babalığı tattı yavrularını besledi büyüttü. Bir dönem solunum sorunu yaşadı lakin tedavi etmiştim. Gerçekten hala inanamıyorum.
Sevdiklerime anlattığımda, son anını seninle geçirmek istedi dediler. Ölmek için seni beklemiş dedi hepsi… Bu hem beni yaraladı hem de bir nebze olsa iyi düşünebilmemi sağladı. Ben evde olmasam ve ölmüş görsem daha da çok kahrolurdum elimden bir şey gelemedi diye. Yine gelemedi ama son anlarını benimle geçirdi. O gün içimde bir tuhaflık vardı. Normalde o gün normalde eve akşam gelecektim. Ama içim bir rahat etmedi eve geleyim dedim. Seslenmemle birlikte öter hep zaten. Bu arada kuşum tek değildi, eşleri de vardı. Eşlerinden bir tanesiyle aynı yere koymuştum. Derken işte bir anda tüneğin altına, köşe kısma doğru çöktü. Kanadının teki yana doğru açıldı. Hafif bir ses çıkardı hemen çıkarıdm. Ben orada panik atak oldum ve hemen anladım ölmek üzere olduğunu hemen elime aldım. Birkaç dakika içinde ellerimde can verdi. Bedeni hala sıcaktı meleğimin. Gerçekten unutamıyorum. Kalp masajı vesaire de işlemedi. Olacağı varmış derler ya o sanırım ama zihnim bunu kabullenemiyor.
Gerçeklik algım koptu. Zaten halihazırda derealizasyon ve depersonalizasyon yaşayan biri olarak kabullenemedim bir süre gerçek olduğunu hala uyandırmaya falan çalıştım resmen. Gerçeği kabullenememek çok ağır oluyor. Daha önce de çok sayıda kuşum öldü hepsinde de üzüldüm elbette ama bu kuşumdaki beni çok daha fazla yaraladı çünkü aramızdaki bağın en sağlam olduğu kuşumdu. Birbirimize o kadar düşkündük ki. Bazen başaramadığım hedeflerim ve isteklerim aklıma gelirken hemen derdim ki, şükürler olsun kuşum yaşıyor. İyi ki o var. Şimdi o da yok. Gelecekteki hayallerimin hepsinde vardı kuşum.
Elbette her canlı her an ölebilir evet ama bazen çok ani olabiliyor işte. Ve çaresizlik çok kötü hissettiriyor. Daha önce boğulma tehlikesi geçiren kuşlarımı kurtarmıştım. Yine aynısını denememe rağmen kurtaramadım. O çaresizlik gerçekten çok kötü. Bağ ne kadar sağlamsa kayıp da o kadar yıkıcı oluyor. Benim için ailemden farksızdı. Ailemdi. Ona bir şey olursa diye ödüm kopardı hep. Sakınan göze çöp batar derler o gibi oldu bizim durum. Kaç defa tedavi etsem de demek ki vadesi bu kadarmış meleğimin. Ve bu evden taşınmayı düşünürken bu durum olması…. Daha geçen haftaya kadar başka ilçeden kiralık bakarken bu hafta meleğimin vefatıyla sürekli bu evde kuşumla olan anılarımı hatırlayıp duruyorum. Ayrılasım gelmiyor buradan. Daha sabahında uçan sağlıklı kuşum bir anda resmen kalp krizi geçirdi ya. Bir anda öylece bayılıp can verdi sımsıcak bedeniyle ellerimde. Meleğim… İyi ki hayatımıza girdin. Her zaman kalbimizdesin. Seni her zaman çok seviyoruz.
Ölümsüzleşmeni yazıya dökeyim dedim umarım olduğun yerde musmutlu uçuyorsundur şu an….