Velayet, on sekiz yaşından küçük çocukların tabi olduğu otoriteyi ifade eder. On sekiz yaşından küçük çocuğun velayeti, anne babasındadır. Kanuni zorunluluk olmadıkça velayet, anne babadan alınamaz. Evliliğin devamı süresince, çocuğun velayetini, anne baba birlikte kullanırlar. Anne babadan birinin ölmesi hâlinde, velayet sağ kalan eşe geçer. Tarafların boşanması hâlinde, hâkim tarafından çocuğun velayeti eşlerden birine verilir. Çocuğun velayeti kendisine verilmeyen eşin, çocuğu diğer eşin izni olmaksızın alması “kaçırma” olarak kabul edilir. Velayet hakkı kendisine verilmeyen kişinin çocuğu kaçırması suçtur ve hapis cezasını gerektirir. Çocuğun anne babası evli değilse velayet anneye aittir. Annenin ölmesi, kısıtlanması, yaşının küçük olması veya velayetin kendisinden alınmasını gerektiren durumların söz konusu olması hâlinde, hâkim tarafından çocuğa vasi atanır veya çocuğun velayeti babasına verilir.
Çocuğun bakımı: Anne baba çocuğun çıkarlarının gerektirdiği ölçüde onun bakımını sağlamakla yükümlüdür. Çocuğun eğitimi: Anne baba, olanakları dâhilinde çocuğu eğitmek; bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişimini sağlamak ve çocuğu korumak zorundadırlar. Dinî eğitim: Çocuğun dinî eğitimini belirleme hakkı anne babaya aittir. Çocuğun temsil edilmesi: Anne ve baba, üçüncü kişilere karşı çocuklarının kanuni temsilcisidirler. Çocuğun mallarının yönetilmesi: Anne baba, çocuğun mallarını yönetme hakkına sahip ve bununla yükümlüdürler. Anne baba, çocuğun mallarının gelirini, öncelikle çocuğun bakımı, yetiştirilmesi ve eğitimi için kullanmak zorundadırlar.