Harika bir hikaye. Bu efsaneyi daha akıcı, detaylı ve derinlikli bir dille yeniden kaleme alalım, böylece hem özgünleşecek hem de hikayenin duygusal ağırlığı ve mistik atmosferi ön plana çıkacak.
Kaz Dağları’nın Kalbindeki Efsane: Sarıkız ve Babası
Çanakkale’nin incisi Ayvacık’a bağlı küçük bir obada, ailesiyle birlikte yaşayan gencecik bir kızdı Sarıkız. Henüz çocukluk yıllarındayken, hayatının en büyük acısıyla tanıştı; sevgili annesini kaybetti. Annesinin vefatı, babasının yüreğinde derin ve dinmeyen bir yara açtı. Babası, bir gün kızına dönerek, “Canım kızım,” dedi, “Bilirsin, anneni ne kadar çok severdim. Bu topraklarda onunla geçirdiğimiz her an, her köşe bir hatıra. Bu ağırlıkla yaşamak zor geliyor. Gel, buradan göçelim, hatıralardan biraz uzaklaşalım.”
Böylece baba-kız, yollara düşerek verimli Kaz Dağları’nın eteklerine, özellikle Güre köyüne yakın olan Kavurmacılar köyüne yerleştiler. Babası, burada çobanlık yaparak helal rızıklarını kazanmaya başladı. Alçakgönüllü ve bilge tavırlarıyla kısa sürede köy halkının büyük sevgisini kazandılar. Köyün en yaşlısı bile, gençleri bile önemli konularda ona danışır, onun sözüne kulak verirdi. Öyle ki, insanlar onu sıradan bir çoban değil, ilahi bir sırra ermiş, bir ermiş olarak görmeye başlamışlardı.
Yıllar su gibi aktı. Sarıkız, adının hakkını veren, Kaz Dağları’nın rüzgarını teninde taşıyan, güzelliğiyle dillere destan bir genç kız oldu. Babası yaşlanırken, kalbindeki en büyük arzu alevlendi: Kutsal topraklara, Hac vazifesine gitmek. Her namazında, her duasında Allah’a yalvarıyor, bu isteğini dile getiriyordu. Sarıkız, babasının bu derin isteğini fark ettiğinde, ona destek oldu. Babasına, artık büyüdüğünü, kendi başının çaresine bakabileceğini, ömrü vefa ederken bu büyük arzusunu ertelememesi gerektiğini söyledi.
Babasının yola çıkma kararı kesindi. Biricik Sarıkız’ını, güvendiği komşusuna emanet etti ve uzun, meşakkatli bir yolculuğa çıktı. O dönemde Hacca gitmek aylarca süren, çoğu zaman yaya yapılan çetin bir seferdi.
İftira ve Yalnızlık
Baba kutsal topraklardayken, Sarıkız’ın güzelliği köydeki gençlerin aklını başından aldı. Ona talip oldular, ancak Sarıkız’ın namuslu duruşu ve kimseye yüz vermeyişi onları öfkelendirdi. Reddedilmeyi hazmedemeyen bu gençler, toplu halde birleşerek Sarıkız hakkında korkunç ve haksız bir dedikodu yaydılar: Sarıkız’ın kötü yola düştüğünü, ahlakının bozulduğunu iddia ettiler.
Nihayet, aylarca süren yolculuğun ardından baba Hacdan döndü. Ancak köyde onu buz gibi bir sessizlik ve yabancılık karşıladı. Kimse yüzüne bakmıyor, selamını almıyordu. Şaşkınlıkla, kızını emanet ettiği komşusuna yaklaştı ve bu durumun sebebini sordu. Komşunun cevabı, babanın kalbine bir hançer gibi saplandı: “Sarıkız namusunu kirletti…”
Günlerce, uykusuz geceler boyu düşündü. Adet olduğu üzere yapması gereken Hac hayrını bile o utançla yapamaz hale geldi. Köyün sessiz baskısı altında, toplum içinde yaşayabilmesi için tek bir yol kalmış gibiydi: Namusunu temizlemek. Ancak, canından çok sevdiği, gözünün nuru kızını kendi elleriyle öldürmeye yüreği elvermiyordu.
Kaz Dağı’nın Zirvesindeki Çile
Çaresiz kalan baba, bir sabah birkaç kazını yanına aldı. Sarıkız’ı da alarak kimseye görünmeden dağın en yüksek zirvesine doğru tırmandı. Amacı, kızını o vahşi doğada, yırtıcı hayvanlara yem olması için yalnız bırakmaktı. Bu, onu bizzat öldürmekten daha az acı verici bir yoldu. Geri dönüp bıraktığı biricik kızının akıbetini, kaderin eline teslim etti.
Aradan yıllar geçti. Artık Bayramiç tarafından gelen yolcular, dağın zirvesinde karşılaştıkları olağanüstü olayları anlatmaya başladılar: Dağda yolunu kaybedenlere, darda kalanlara sarı saçlı, nur yüzlü bir kızın yol gösterdiğini ve yardım ettiğini söylüyorlardı. Bu kızın yanında sürekli bir kaz sürüsü olduğu da anlatılıyordu. Hatta bir gün kazların Bayramiç ovasına inip çiftçilerin mahsullerine zarar verdiğini, köylülerin durumu Sarıkız’a bildirdiğini; Sarıkız’ın da bunun üzerine eteğine doldurduğu taşları saçarak kazlar için bir avlu duvarı ördüğünü, o günden sonra kazların aşağıya inmekten vazgeçtiğini fısıldıyorlardı. Bugün bile “Kaz Avlusu” olarak bilinen bu bölgenin duvar kalıntıları görülebilmektedir.
Bu hikayeler, babanın içine bir umut kıvılcımı düşürdü. Zihninde tek bir düşünce vardı: O kız Sarıkız olmalıydı.
Kutsal Sırrın Açığa Çıkışı
Yaşlı baba, heyecanla dağın yolunu tuttu. Zirveye ulaştığında, etrafı duvarlarla çevrili bir alanda kaz sürüsüyle birlikte duran kızını, bugünkü adıyla Sarıkız Tepe‘de buldu. Sarıkız babasını karşısında görünce büyük bir sevinç yaşadı, onu saygı ve hürmetle karşıladı.
Baba, namaz kılmak için abdest almak istedi. Sarıkız, hemen testisini alarak abdest suyu dökmeye başladı. Baba elindeki suyun tadını alınca şaşkınlıkla, “Kızım, bu su niçin tuzlu?” diye sordu. Sarıkız, aceleden yanlışlıkla denizden aldığını söyleyerek hızla testiyi yeniden uzattı ve bu kez birkaç vadi öteden su doldurup getirdi.
Sarıkız’ın döktüğü yeni suyu tadan baba, bunun buz gibi tatlı bir su olduğunu fark edince irkildi. O anda anladı ki, kızına iftira edilmiş, o ise namuslu ve temiz kalmış, üstelik ilahi bir sırra ererek ermişlik mertebesine yükselmişti.
Bu büyük sırrın açığa çıktığı o anda, gökyüzünü aniden simsiyah bir bulut kapladı ve Sarıkız gözden kayboldu. Babası, kızının erdiğini ve sırrının açığa çıkmasıyla birlikte gayb alemine intikal ettiğine kanaat getirdi.
Babanın yüreği önce büyük bir gururla doldu, ardından kızına atılan iftiraların ve kendi çaresizliğinin acısıyla yandı. Köyüne geri döndü ve Sarıkız’a iftira atanlara derin bir beddua etti. Efsaneye göre, bu beddua Kavurmacılar köyünü lanetledi: Bugün Kavurmacılar köyünde yaşayan kimse kalmamış, muhtar köyün mührünü kaymakamlığa teslim etmiş ve köyün adı resmen kütükten silinmiştir.
Sarıkız’ın babası ise üzüntü ve pişmanlıkla dağın zirvelerinde dolaşırken, bugün Baba Tepe denilen yerde son nefesini verdi. Yöre halkı, bu büyük efsaneyi ve erdemli ruhları unutmamak için, dağın yassı taşlarını üst üste koyarak Sarıkız’a Sarıkız Tepe’de, babasına ise Baba Tepe’de mezarlar inşa etti.
Her yılın Ağustos ayında, yöre halkı hala Sarıkız’ı ve babasını anmak için bu kutsal zirvelere çıkar, efsaneyi yaşatır.