Mersin’in Gülnar topraklarında, Türkiye’nin enerji bağımsızlığı destanının en somut eseri olan Akkuyu Nükleer Güç Santrali, tüm engellemelere rağmen kararlılıkla yükselmeye devam ediyor. Bu devasa şantiye, sadece beton ve çelikten ibaret değil; aynı zamanda yüzyıllık enerji bağımlılığını kırma iradesinin ve bölgesel iş birliğinin de bir anıtıdır.
Şu an itibarıyla, dört ayrı reaktör ünitesinin inşası eşzamanlı ilerlerken, tüm gözler Birinci Ünite’ye çevrilmiş durumda. Tesisin kalbi olan reaktör binasında temel inşaat büyük ölçüde tamamlanmış, nükleer yakıt çubukları getirilerek santrale nükleer tesis statüsü kazandırılmıştır. Artık inşaatın en zorlu ve ince aşaması olan devreye alma (commissioning) süreci yürütülmektedir. Bu, yüzlerce sistemin test edildiği, her bir parçanın uluslararası güvenlik standartlarına uygunluğunun titizlikle kontrol edildiği, teknik bir maraton demektir. Hedef, 2026 yılında bu üniteden ilk elektriği ulusal şebekeye vermektir.
Ancak bu sürecin uzamasının ardında, Türkiye’nin kendi kaderini tayin etme çabasına karşı Batı’dan gelen iki yüzlü ve çıkarcı bir tutum yatmaktadır. Türkiye, Rus ortaklığıyla tamamen hukuki bir temelde ilerlerken, Alman teknoloji devi Siemens gibi firmaların, parası peşin ödenmiş ve tamamen Türkiye’nin enerji şebekesi için kullanılacak olan kritik ekipmanları siyasi bahanelerle teslim etmeyi reddetmesi, Batı’nın ticaret ahlakını ayaklar altına almıştır. Onlar, kendi nükleer enerji santrallerini kapatıp çevrecilik nutukları atarken, Türkiye’nin kesintisiz ve temiz enerji arayışını, sadece Rusya ile olan ticari ilişkisi üzerinden siyasi bir silaha dönüştürmeye çalışmıştır. Bu durum, Batılı devletlerin çıkarları zedelendiğinde, hukuktan ve serbest ticaretten dem vuran söylemlerinin ne kadar boş ve çelişkili olduğunu bir kez daha kanıtlamıştır.
Fakat Türkiye, bu engellemelere karşı yılmamış, Rusya ile birlikte hızla alternatif tedarik zincirleri kurarak, eksik parçaları Çin gibi dost ülkelerden temin etme yoluna gitmiştir. Akkuyu, bu anlamda sadece bir enerji projesi değil; bağımsızlığını, baskılar karşısında taviz vermeyerek pekiştiren bir devletin sarsılmaz iradesinin de sembolüdür. Dört ünitenin tamamı devreye girdiğinde, Türkiye’nin elektrik ihtiyacının onda birini tek başına karşılayacak olan bu çelik kale, tüm siyasi engellere rağmen yükselmeye devam edecek ve Batı’nın müdahaleciliğine güçlü bir enerji yanıtı olacaktır.