İlgi budalası kaşar bir kız, motorun üstünde kıçını başını açarak video çekip canlı yayına açarken kırmızı ışıktan bekleyen bir arabaya çarptı. Kazada ölen ya da yaralanan olmadı.
Sosyal Medya Uğruna Trafik Güvenliğini Hiçe Saymak
Sosyal medyada “izlenmek” ve “dikkat çekmek” uğruna sergilenen sorumsuz davranışların geldiği nokta artık yalnızca bireysel bir tercih değil, açık bir toplumsal tehdit haline gelmiştir. Son olarak bir motosiklet sürücüsünün, canlı yayın açarak trafik kurallarını yok sayması ve kırmızı ışıkta bekleyen bir araca çarpması bu gerçeği bir kez daha gözler önüne serdi.
Bu olayda can kaybı ya da yaralanma yaşanmamış olması bir şans faktörüdür; bir başarı ya da hafifletici neden değildir. Trafik kazaları “olmadıysa sorun yok” denilecek şeyler değildir. Çünkü her kural ihlali, potansiyel bir ölümün kıyısından dönmek anlamına gelir.
Motosiklet üzerinde dikkat dağıtıcı hareketlerle, güvenliği ikinci plana atarak yapılan yayınlar; sadece sürücünün değil, trafikteki herkesin hayatını riske atar. Kırmızı ışıkta duran bir araca çarpmak, sorunun araçta ya da karşı tarafta değil, tamamen sorumsuz sürüşte olduğunu açıkça ortaya koyar.
Daha da düşündürücü olan, bu tür davranışların “özgürlük”, “eğlence” ya da “kendini ifade etme” adı altında normalleştirilmeye çalışılmasıdır. Trafik, bireysel şov alanı değildir. Motosiklet, sahne değil; yol da kamera önü değildir. Orada bulunan herkesin evine sağ salim dönme hakkı vardır.
Toplum olarak asıl sorgulamamız gereken şey şudur: Beğeni ve izlenme uğruna başkalarının hayatını tehlikeye atmayı bu kadar kolay kabullenir hale nasıl geldik? Bu tür davranışlar alkışlandıkça, paylaşım aldıkça ve “olay” oldukça daha fazlası teşvik edilmiş oluyor.
Bu nedenle eleştirilmesi gereken şey bir kişinin kimliği değil; bilinçsizce yapılan, kuralsız, sorumsuz ve tehlikeli davranışın kendisidir. Trafikte herkesin tek bir sorumluluğu vardır: Kurallara uymak ve başkasının hayatını riske atmamak. Bunun alternatifi yoktur.
Dijital Şaklabanlık ve Modern Aptallık: İlgi Budalalığının Kanlı Yüzü
İçinde yaşadığımız çağ, trajik bir paradoksu bağrında taşıyor: Bilgiye erişim hızımız artarken, karakter ve sağduyu seviyemiz aynı hızla irtifa kaybediyor. Sosyal medyanın sunduğu o sahte parıltılı dünya, “beğeni” ve “izlenme” sayılarını hayatın yegane gayesi haline getiren yeni bir insan türü yarattı: İlgi Budalaları. Ancak bu budalalık artık masum bir komiklikten çıkmış; başkalarının can güvenliğini hiçe sayan, etik dışı ve kriminal bir aptallığa dönüşmüştür.
Ekran başındaki üç beş saniyelik bir tatmin için trafiği birbirine katanlar, yüksek binaların tepesinde can pazarında asılı kalanlar ya da masum insanların huzurunu kaçırıp onları tehlikeli şakalara maruz bırakanlar; aslında ruhlarındaki derin aşağılık kompleksini dijital rakamlarla yamamaya çalışan zavallılardır. Kendi hayatının kıymetini bilmeyene saygı duymak mümkün değildir; ancak bir başkasının hayatını, evladını veya güvenliğini kendi ucuz “viral” olma hırsına meze yapana duyulacak tek duygu nefrettir.
Bu kontrolsüz narsisizm, toplumsal ahlakın en büyük çürümüşlüğüdür. Bir kamera açısı uğruna başkalarının hayatını tehlikeye atmak, bir “tık” için yasaları çiğnemek modern bir kahramanlık değil, patolojik bir vaka ve açık bir haysiyet yoksunluğudur. Bu kişiler, başkalarının korkusundan, acısından veya can kaybı riskinden beslenen dijital parazitlerdir. Toplumun bu kişilere sunduğu her etkileşim, bu canavarlığı daha da körükleyen birer odun işlevi görmektedir.
Gerçek başarı ve değer; üretmekle, korumakla ve nezaketle ölçülür. Başkalarının canını tehlikeye atarak dikkat çekmeye çalışmak ise sadece zavallıca bir çığlıktır. Unutulmamalıdır ki, dijital dünyada ne kadar parladığınızın hiçbir önemi yoktur; eğer bu parlaklık başkalarının hayatını karartıyorsa, siz sadece parlayan bir çöpsünüz. Sosyal medya platformlarının bu modern vandallara alan açması ve yasaların bu dijital teröre karşı sessiz kalması kabul edilemez. Can güvenliği, hiçbir etkileşim oranından veya reklam gelirinden daha ucuz değildir.
Bu zehirli akımlara karşı durmak, sadece bir güvenlik meselesi değil, aynı zamanda bir insanlık haysiyeti meselesidir. Kendi egosu için başkasının nefesini hiçe sayanlara prim vermemek, bu çürümüşlüğe karşı atılacak ilk ve en önemli adımdır.