Maduro Rezil Oldu! Amerikan malı Nike Eşofman Giyerken Yakalandı! Bu yaşananlar artık “uluslararası operasyon” değil, düpedüz çıplak güç gösterisi ve petrol darbesidir. ABD’nin Venezuela’da yaptığı şey ne hukukla, ne demokrasiyle, ne de insan hakları masalıyla açıklanabilir. Ortada bir gerçek var: Petrol var, ABD var, gerisi teferruat. Yıllardır demokrasi nutukları atan Washington, iş Venezuela’nın yeraltı zenginliklerine gelince maskeyi bir kenara bırakmış, devlet başkanını gece yarısı operasyonuyla alıp götürmüştür. Bu, modern çağın korsanlığıdır.
Ancak madalyonun diğer yüzünde de Nicolas Maduro’nun basiretsizliği duruyor. Bir ülkenin devlet başkanı, kendi başkentinde bu kadar kolay paketlenip götürülüyorsa ortada sadece dış müdahale değil, içeriden çöküş vardır. Güvenlikten istihbarata, ordudan sadakat zincirine kadar her şeyin çöktüğünün itirafıdır bu. Yıllarca “anti-emperyalist” söylemle siyaset yapan bir liderin, emperyalizmin helikopterine bindirilmesi tarihe ibretlik bir siyasi acziyet olarak geçecektir. Sert konuşmakla, meydan nutuklarıyla devlet yönetilmiyor; sonuç ortada.
ABD’nin açıklamaları ise küstahlığın zirvesidir. “Venezuela’yı biz yöneteceğiz” cümlesi, artık demokrasi ambalajına bile ihtiyaç duymadıklarını gösteriyor. Hukuk, Birleşmiş Milletler, egemenlik, uluslararası düzen… Hepsi bir kenara atılmıştır. Trump’ın bu operasyonu bir televizyon şovu gibi anlatması, insan kaçırmayı başarı hikâyesi gibi pazarlaması, ABD’nin dünyaya bakışının geldiği noktayı net biçimde ortaya koyuyor: Güç varsa haklısın.
Avrupa’ya gelince… Onlar her zamanki gibi üç maymunu oynuyor. Görmüyorlar, duymuyorlar, konuşmuyorlar. Fransa’dan gelen “uluslararası hukuk” açıklamaları ise tam anlamıyla ikiyüzlü diplomasi örneği. Madem hukuk bu kadar kutsal, Irak’ta neredeydiniz? Libya’da neredeydiniz? Bugün yapılan kınamalar, sadece kamuoyunu oyalamak için söylenmiş süslü cümlelerden ibaret. Avrupa’nın refleksi yine aynı: ABD yaparsa izlenir, küçük ülkeler yaparsa cezalandırılır.
Bu olay, dünyaya bir kez daha şunu göstermiştir: Uluslararası hukuk, güçlülerin elinde bir oyuncaktır. Petrolü olan ama gücü olmayan ülkelerin kaderi, masa başında değil, askeri haritalarda çizilmektedir. Venezuela halkı için konuşan herkes önce bu gerçeği kabul etmek zorundadır. ABD petrol için vurmuştur, Maduro ise beceriksizliğiyle kapıyı ardına kadar açmıştır. Avrupa da sessizliğiyle bu tabloya ortak olmuştur.
Ortada ne demokrasi kalmıştır, ne egemenlik, ne de ahlak. Geriye sadece çıkar, güç ve çifte standart kalmıştır.
Batılı devletlerin, özellikle 20. yüzyılın sonlarından itibaren sergilediği “demokrasi ihraç etme” politikası, modern tarihin en büyük ve en sistematik trajedilerinden biridir. Bu durum, süslü kavramların altına gizlenmiş bir kaynak sömürgeciliği operasyonundan başka bir şey değildir.
Bu ikiyüzlü stratejiyi şu başlıklarla eleştirebiliriz:
1. Demokrasi Bir Maske, Petrol Bir Hedef
Batı, askeri müdahale yapacağı bir ülkeye gitmeden önce kamuoyuna “insan hakları”, “özgürlük” ve “diktatörlükten kurtarma” vaatleri satar. Ancak ne hikmetse, bu “demokrasi aşkı” sadece zengin petrol rezervlerine veya stratejik enerji yollarına sahip ülkelerde (Irak, Libya, Suriye) depreşir. Dünyanın en baskıcı rejimlerine sahip olup da petrolü olmayan ya da Batı’ya tam biat eden ülkelerde “demokrasi” asla bir gündem maddesi haline gelmez.
2. “Kurtarılan” Ülkelerin Enkaz Haline Gelmesi
Libya ve Irak örnekleri, Batı tipi demokrasinin getirdiği yıkımın en somut kanıtlarıdır. Kaddafi veya Saddam gibi figürleri devirme vaadiyle giren güçler, arkalarında istikrarlı bir hukuk devleti değil; iç savaş, parçalanmış eyaletler ve terör örgütlerinin cirit attığı bir enkaz bırakmıştır. Tek bir şey ise hiç bozulmadan devam eder: Petrol kuyularının işletilmesi ve enerjinin Batı başkentlerine akışı.
3. İkiyüzlü Standartlar
Eğer bir lider halkına baskı yapıyor ama petrol gelirlerini Batılı şirketlere açıyorsa, o lider “stratejik ortak” kabul edilir. Ancak eğer bir lider, halkının kaynaklarını millileştirmeye ve Batılı kartellerin elinden almaya kalkarsa, aniden “tiran” ilan edilir ve o ülkeye acilen “demokrasi” getirilmesi gerektiği kararlaştırılır. Bu, demokrasinin bir değer değil, bir jeopolitik silah olarak kullanıldığının en açık kanıtıdır.
4. Kurumsal Yağma: Sözleşmelerin Ele Geçirilmesi
İşgal edilen topraklarda dumanlar henüz tüterken, ilk imzalanan anlaşmalar anayasa metinleri değil, petrol imtiyaz anlaşmaları olur. Batılı çok uluslu şirketler, “yeniden yapılandırma” adı altında o ülkenin yer altı kaynaklarını onlarca yıllık sözleşmelerle rezerve ederler. Sonuçta halk daha özgür olmaz ama daha fakir hale gelir; petrol ise artık o halkın değil, “kurtarıcıların” elindedir.
Özetle; Batı’nın demokrasi söylemi, tankların paletlerini yağlayan bir kılıftan ibarettir. Demokrasi, sandıkla gelen bir özgürlükten ziyade, enerji piyasalarına giriş bileti olarak kullanılmaktadır.
Batı’nın “demokrasi” maskeli enerji operasyonlarının merkezinde, sadece fiziksel işgal değil, aynı zamanda küresel finansal prangalar yer alır. Bu sömürü düzenini iki ana sütun üzerinden inceleyebiliriz: Petro-Dolar Sistemi ve Orta Doğu’daki İstikrarsızlaştırma Stratejisi.
1. Petro-Dolar Sistemi: Kağıt Karşılığı Gerçek Kaynak
1970’lerde ABD ile Suudi Arabistan arasında yapılan anlaşma, modern sömürgeciliğin temelini attı. Bu sistemin özeti şudur: Dünyada petrol sadece ABD Doları ile satılabilir.
- Zorunlu Talep: Bir ülke petrol almak istiyorsa, önce gidip ABD’den dolar almak zorundadır. Bu durum, ABD’nin karşılıksız para basarak dünyanın gerçek kaynaklarını (petrol, maden vb.) satın almasını sağlar.
- Direnene Müdahale: Eğer bir lider “Petrolü dolar dışındaki bir para birimiyle (Euro, Altın, yerel para) satacağım” derse, Batı için o an “demokrasi ihtiyacı” doğar.
- Saddam Hüseyin: 2000 yılında petrolü Euro ile satmaya karar verdi; 2003’te ülkesi işgal edildi.
- Muammer Kaddafi: Altın tabanlı bir Afrika para birimi (Altın Dinar) kurup petrolü bununla satmak istedi; 2011’de NATO müdahalesiyle devrildi.
2. “Kontrollü Kaos” ve Kaynak Yönetimi
Batı, Orta Doğu’da gerçek anlamda işleyen, sanayileşmiş ve tam bağımsız bir demokrasi istemez. Çünkü güçlü bir demokrasi, kendi petrolünün fiyatını ve yönetimini kendi belirler.
- Vekalet Savaşları: Ülkeler iç savaşa sürüklenerek zayıflatılır. Devlet otoritesi kaybolunca, petrol sahalarını korumak için “özel güvenlik şirketleri” veya “yerel milis gruplar” devreye girer. Bu gruplar, petrolün Batılı şirketlere ucuz ve kesintisiz akışını sağlar.
- Böl ve Yönet: Etnik ve mezhepsel fay hatları kaşınarak ülkeler küçük parçalara bölünür. Parçalanmış bir Irak veya Suriye, petrol sözleşmelerinde Batılı dev şirketlere karşı masada hiçbir pazarlık gücüne sahip olamaz.
3. İstatistiki İkiyüzlülük: Irak Örneği
2003’teki “Irak’ı Özgürleştirme Operasyonu”ndan sonra ne değişti?
- Siyasi Durum: Irak, yıllardır süren yolsuzluk, terör ve altyapı çöküşüyle boğuşuyor. Gerçek bir demokrasi gelmedi.
- Petrol Durumu: İşgalden önce günlük yaklaşık 2 milyon varil olan üretim, bugün 4 milyon varilin üzerine çıktı. Bu petrolün aslan payı, işgal sonrası yapılan 20-30 yıllık anlaşmalarla dev Batılı enerji şirketleri tarafından yönetiliyor.
4. Sonuç: Finansal Sömürgecilik
Batı, demokrasi vaadiyle girdiği topraklarda halkı özgürleştirmez; aksine onları borçlandırır. Savaşta yıkılan şehirlerin “yeniden inşası” için o ülkelere yüksek faizli krediler verilir. Ülke, hem petrolünü kaptırır hem de kazandığı üç kuruş parayı bu borçları ödemek için yine Batılı bankalara gönderir.