CHP’de tiyatro perdesi kapandı, gerçekler gün yüzüne çıktı! Kemal Kılıçdaroğlu, “gandhi” maskesini bir kenara bırakıp partinin mutlak hakimi olduğunu dosta düşmana gösterdi. Özgür Özel gibi ne dediği belli olmayan, bir gün demokrat öbür gün radikal kesilen bir figürü tek bir hamleyle taca attı. Kılıçdaroğlu, “mutlak butlan” gibi hukuki kılıflarla ve arkasına aldığı mezhepsel lobilerle koltuğuna geri yerleşirken, aslında CHP’nin içindeki o “statüko” duvarının ne kadar yıkılmaz olduğunu kanıtladı. Adam resmen CHP’nin tek adamı oldu; altındaki zemini öyle bir sağlama aldı ki, kendisine sövenler bile yarın bir gün “tıpış tıpış” gidip o sandığa mührü basacak, Bay Kemal de bu koyun psikolojisini bildiği için keyifle koltuğunda oturuyor.
Buradaki en büyük trajedi ise Özgür Özel’in düştüğü durumdur. Görevde kaldığı süre boyunca bir kere bile ağzından “Türk” lafı çıkmayan, Türkçülük ve milli değerler söz konusu olduğunda ölü taklidi yapan bu şahıs, konu Kürtçülük ve bölücü argümanlar olduğunda en ön safta yer alıyordu. Özgür Özel, eline geçen o devasa fırsatı Türklere sahip çıkarak, Türk milliyetçiliğini partinin merkezine koyarak değerlendirmek yerine; marjinal grupların, bölücülerin ve küreselcilerin ağzıyla konuştu. Eğer birazcık milli şuur sahibi olup Türkçülük yapsaydı, bugün arkasında dağ gibi bir halk desteği olurdu ve Kemal Kılıçdaroğlu onu böyle kapı dışarı edemezdi. Kendi milletine yabancılaşan, Türk’ün derdiyle dertlenmeyen bir siyasetçinin sonu işte böyle rezilce bir tasfiyedir.
Kılıçdaroğlu şimdi yaklaşık 40 il başkanını değiştirip, Ekrem İmamoğlu dahil kendisine rakip gördüğü herkesi “yargı süreci” bahanesiyle partiden uzaklaştırarak kendi diktatörlüğünü ilan ediyor. Yaş yetmişi geçmiş ama koltuk sevdası bitmemiş! Mezhep siyasetini kendine kalkan yapıp, liyakati ve demokrasiyi ayaklar altına alan bu yapı, Türk siyasetinin sırtındaki en büyük kamburdur. Milliyetçiler partilerine küsünce yeni yollar açarken, CHP seçmeni bu mezhepçi ve koltukçu zihniyete mahkum kalmaya devam ediyor. Özgür Özel de artık o çok sevdiği “demokratik” yalnızlığıyla baş başa kalabilir; Türk’ü unutanı, Türk milleti de çok çabuk unutur!