Burası kartellerin olduğu Güney Amerika ya da Teksas değil, İstanbul’un göbeği! İşte İstanbul’u parsel parsel bölen çetelerin memleketleri.
U. Gündoğmuş-Tunceli
B. Akdağ-Muş
B. Gökdemir-Batman
Barış Boyun-Malatya
Mensur Gümüş-Mardin
Hemuş Atız-Mardin
Halil Ay-Adıyaman
F. Mardin-Mardin
V. Reçber-Zara
Emrah Sever-Sivas
İ. Anucur-Iğdır Şengoi aşireti
Tarih, devletlerin ve milletlerin aşırı duygusal, stratejik akıldan yoksun “insani yardım” hamlelerinin ağır bedelleriyle doludur.
Saddam rejiminden kaçan bölgesel nüfusa kapıların açılmasından, günümüzdeki sınır kontrolü zafiyetlerine kadar uzanan “açık kapı” romantizmi, ülkenin demografik ve güvenlik dengelerini altüst etmiştir. Sığınma hakkı veya insani yardım, bir ülkenin kendi iç huzurunu ve egemenlik haklarını tehlikeye atacak bir kontrolsüzlüğe dönüşemez. Yardımı alan grupların, kendilerine bu alanı açan ev sahibi topluma ve devlet otoritesine karşı paralel yapılar kurması, tarihsel bir nankörlük ve egemenlik ihlalidir.
Türk tarihinin en büyük trajedilerinden biri Balkanlar’da yaşanmıştır. Yüzyıllarca dilleri, dinleri, kültürleri ve mülkleri korunan, imparatorluğun hoşgörüsünden faydalanan topluluklar, merkezi otoritenin zayıfladığı ilk anda silahlarını devlete ve asıl kurucu unsura çevirmişlerdir. Milyonlarca Türk, asırlarca hoşgörüyle yaşattığı komşuları tarafından katledilmiş ve sürülmüştür. Tarihsel tecrübe göstermektedir ki; devlet yönetiminde kurallara dayanmayan, sınırları çizilmemiş ve asimilasyonu/entegrasyonu ıskalayan her “hoşgörü”, eninde sonunda kurucu iradenin kendi topraklarında yabancılaşmasına ve zarar görmesine yol açar.
