İskitler, Avrupa’nın doğusu Kırım ve Pontik Bozkırları ile Orta Asya’da, Tanrı Dağları ve Fergana Vadisi’ni de içine alan bölgelerde MÖ 8. YY ile MÖ 3. YY arasında yaşamış olan göçebe Türk halkıdır.
İskitler için Grek kaynaklarında “Skythai”, Asur kaynaklarında “Aşguzai”, Pers kaynaklarında “Saka” ve Çin kaynaklarında “Sai” tabirleri kullanılmıştır. Ayrıca İskitler; Hunların, Hazarların, Avarların, Bolgarların ve Göktürklerin atasıdır.
İskitler ile ilgili ilginç olarak aktarılan bilgilerden biri ise şudur: İskitler, düşmanlarının kafatası kemiğini özel bir sıvıda bekletir, böylece kafadan hem et soyulur, hem de kafatası küçülürdü. Bunları da kadeh olarak kullanırlardı, hatta özel misafirlerine bu kadehlerde şarap sunarlardı. İskitlerin deri ve kemik biriktirdikleri hatta düşman derilerini havlu olarak kullandıkları da bazı tarihçilerce yazılmıştır. Kemiklerden yapılmış heykeller ve süs eşyaları da bulunan tarihi eserler arasındadır.
Kemiklere Türkçede “iskelet”, dünya dilinde ise “sekeleton” denilmesi de İskitlerden kaynaklıdır. Bu sözcüğün kökü Iskit/Skoloti adından gelmektedir.