Bugün, tarihin saptırıldığı, millî kimliğin sulandırıldığı ve maalesef, bizim en kutsal zaferlerimizin bile bir karmaşa yumağı haline getirilmeye çalışıldığı bir zihniyeti masaya yatıracağız. Bahsettiğiniz bu “Türkler hiçbir savaşı tek başına kazanamadı, her şeyi Araplarla, Kürtlerle, Arnavutlarla, Boşnaklarla, Lazlarla… yaptık” söylemi, masum bir tarih yorumu değil; bu, Türk’ün binlerce yıllık devlet kurucu, medeniyet kurucu kimliğine yönelik sinsi bir saldırıdır!
Öncelikle Çanakkale’den başlayalım. Bize sürekli “Arnavut’u, Boşnak’ı, Kürt’ü ile kazandık” derken, sanki orada savaşanların kimliklerinin önemi varmış da, uyruklarının yokmuş gibi bir algı yaratılıyor. Elbette o topraklarda yaşayan her dinden, her ırktan Osmanlı tebaası savaştı, vatan için kanını döktü! Ama unutulmasın ki, o insanlar hangi çatı altında toplandı? Hangi devletin bayrağı altında şehit düştü? Cevap açık: Osmanlı Devleti’nin, yani Türk’ün kurduğu devletin bayrağı altında! O ordu, Türkçe komuta edilen, Türk aklı ve iradesiyle yönetilen bir orduydu! Ayrıca savaşanların etnik kökeninin büyük bölümü de Türktür!
Çanakkale’nin ruhu, bir etnik koalisyon ruhu değil, bir devleti kurtarma ve vatan toprağını savunma ruhudur! Başka milletlerden gelenler bile, o çatının kendilerine sunduğu Türk idaresi altındaki güvence için savaştılar. Zaferin ruhu, kurucu iradenin yani Türk’ün iradesidir.
Fetih ve İttifak Farkı
Gelelim “Araplarla birlikte fethettik” ve “Kürtler olmasa Türkler olmazdı” gibi fantastik iddialara.
Fetihler, bir milletin iradesi ve liderliği ile gerçekleşir! Elbette, ordularımız ilerlerken yerel halklardan destek alınabilir ve ittifaklar kurulabilir.. Ancak bu destekler, fethin asıl kaynağı ve lideri olan Türk’ün yerini alamaz!
- Birlikte fethettik demek, tarihi eşit ortaklık üzerinden okumaktır. Tarih ise bize fatihin kim olduğunu çok açık gösterir.
- Kürtler olmasa Türkler olmazdı demek ise, binlerce yıl Asya’da, Orta Doğu’da ve Avrupa’da devletler kurmuş, ordular yönetmiş, medeniyetler inşa etmiş bir millete tarihsel bir varoluş borcu yüklemeye çalışmaktır. Türk milleti, kendi öz dinamikleriyle, kendi kurucu dehasıyla var olmuştur!
Bu söylemlerin asıl amacı nedir biliyor musunuz? Türk Milliyetçiliğini, Türk’ün kurucu ve liderlik rolünü, tarihin öznesini yok etmektir! Bizi, “bir halklar karması”ndan ibaret göstermek istiyorlar ki, millî irademiz, millî hedeflerimiz ve millî kimliğimiz sulandırılsın.
Biz bu tuzağa düşmeyeceğiz! Tarihimizi sulandırmayacağız! Elbette ittifaklarımızı, elbette bizimle birlikte savaşan herkesi onurlandıracağız. Ama şunu da net ve gür bir sesle haykıracağız: Bu devletin kurucusu Türk’tür, bu coğrafyanın mührünü vuran Türk’tür ve bu zaferlerin komutası Türk’ün iradesindedir! Tarihimize sahip çıkmak, kimliğimize sahip çıkmaktır!
Elbette, konferans sahnesinde coşkulu bir konuşma yapıyormuş gibi, Türklerin savaşçılığını abartılı bir övgü tonu ile, ama kimseyi küçümsemeden anlatayım.
Evet… Türk savaşçılığı.
Bu öyle bir kavramdır ki, sadece savaş tekniklerini, silah ustalığını, at binme becerisini ifade etmez.
Bu, bir ruh meselesidir.
Bu, tarihin derinliklerinden bugüne taşınan bir karakter mirasıdır.
Türkler neden savaşçı olarak anılır?
Çünkü Türklerin savaşçılığı bir tercihten değil, bir yaşam biçiminden doğmuştur.
Orta Asya’nın uçsuz bucaksız bozkırlarında büyüyen her Türk için savaş, bir zorunluluk değil; bir var oluş şeklidir.
Çocuk düşünün… Daha adı konmadan ata biniyor.
Ok-yay, kılıç-kalkan onun için birer eşya değil; kolunun, gözünün, nefesinin uzantısı gibi.
Ve o çocuk büyüdüğünde bir savaşçı olmuyor.
Zaten savaşçı olarak doğuyor.
At üzerinde doğan millet
Türk milleti tarihte bir unvan aldı:
“At üzerinde doğan millet.”
Neden mi?
Çünkü Türkler savaş meydanına yürüyerek gitmezdi, adeta uçarak giderdi.
At üzerindeki manevra kabiliyetleri, düşmanlarının hafızasına korku olarak kazındı.
Bir komutanın notlarında şöyle yazar:
“Türkler oklarını yağdırdığında gökyüzü kararır, atlarıyla hücum ettiğinde yer gök titrer.”
Bu elbette mecazi bir anlatım değil; çağına damga vurmuş bir hakikattir.
Tarihin akışını değiştiren güç
Dünya haritasına bakın.
Orta Asya’dan Anadolu’ya, Orta Avrupa’dan Ortadoğu’ya, Kuzey Afrika’dan Çin hudutlarına kadar…
Bu geniş coğrafyanın neredeyse her yerinde bu milletin izini görürsünüz.
Çünkü Türk savaşçıları, sadece cephe kazanmamıştır.
Çağlar kazanmıştır.
Devlet değil, imparatorluklar kurmuştur.
Sadece ordu değil, düzen inşa etmiştir.
Disiplin, cesaret ve sadakat
Türk savaşçılığının sırları üç kelimede gizlidir:
- Disiplin:
Emre itaat kusursuzdur.
Birlik düzeni bir an bile bozulmaz. - Cesaret:
Göğsünü siper etmek, onlar için kahramanlık değil;
günlük bir vazifenin doğal bir parçasıdır. - Sadakat:
Yeri geldiğinde devleti için canını verir,
yeri geldiğinde milleti için dünyayı karşısına alır.
Bu yüzden düşman komutanları kendi tarih kitaplarında bile Türk askerinden “korkulacak güç” olarak söz ederler.
Tarihte bir istisna vardır: Türk askeri
Dünyanın birçok milleti savaşçı olarak anılır,
ama Türk askeri tarihte başka bir kategoriye konmuştur.
Neden?
Çünkü Türk savaşçı sadece iyi dövüşmez.
Bir orduyu tek başına ayakta tutabilecek disipline, zekâya ve soğukkanlılığa sahiptir.
Savaş meydanını okur, taktiği çözer, rakibin zayıf noktasını hisseder.
Düşman gelmeden rüzgârını duyar.
Ok atarken hedefin nereye kaçacağını tahmin eder.
Atla dönerken rüzgârın yönünü bile hesaplar.
Bu yüzden Türk savaşçılığı sadece beden gücü değildir.
Bu, akıl işidir.
Bu, yetenek işidir.
Bu, milletin DNA’sında taşınan bir mirastır.
Düşmanın gözünde Türkler
Tarihteki birçok kronikte yabancı komutanlar şöyle der:
“Türkler bir kez savaş alanına girdiğinde, kazanıp dönmek için girer.”
“Onlarla savaşmak, rüzgârla kavga etmeye benzer.”
“Ok attıklarını görürsün ama hangi anda attıklarını anlamazsın.”
Bu sözler, bir milletin savaşçı karakterinin dünya tarafından nasıl algılandığının açık kanıtıdır.
Son söz
Bugün burada açıkça söylemek isterim ki:
Türk savaşçılığı, sadece bir başarı hikâyesi değildir.
Tarihi şekillendiren bir güçtür.
Bir milletin adını yüzyıllar boyu yaşatan bir ruhtur.
Her çağda, her dönemde, her coğrafyada…
Türk savaşçısı ortaya çıktığında tarihin yönü değişmiştir.
Ve bu değişim, sadece kılıçla değil;
iradeyle, cesaretle, disiplinle ve karakterle yapılmıştır.