Türkiye bir kez daha “son dakika” diye servis edilen ama aslında herkesin sonucunu en baştan bildiği bir dosyayla uyandı. Uyuşturucu soruşturması kapsamında ifade veren Sadettin Saran, iddiaların ağırlığına rağmen tutuklama yüzü görmeden, klasik bir refleksle yurt dışına çıkış yasağı adli kontrolüyle serbest bırakıldı. Yani tablo tanıdık: İddialar büyük, mesajlar tuhaf, savunmalar daha tuhaf… Sonuç ise her zamanki gibi: Kapıdan elini kolunu sallayarak çıkış.
Savcılık ifadesinde Sadettin Saran’a, Ela Rümeysa Cebeci ile olan mesajlaşmaları ve ses kayıtları soruldu. Mesaj içerikleri kamuoyuna yansıdığında, ortaya çıkan dil adeta bir “Netflix dizisi senaryosu” gibiydi. “Sende var mı ondan?”, “bahçeden topla getir”, “ekmiştin hani” gibi ifadeler havada uçuşurken, savunma cephesi hiç şaşırtmadı: Hepsi şaka, film repliği, metafor, espri.
Anlaşılan o ki bu ülkede mesajlarda uyuşturucuya benzeyen her ifade, yeterince paranız ve çevreniz varsa bir anda “sanatsal mecaz”a dönüşebiliyor. Normal bir vatandaş aynı mesajları yazsa sabaha kelepçeyle uyanırdı; ama konu zengin, güçlü ve tanıdık isimler olunca hukuk kelime oyununa giriyor.
“Kafam güzel” mesajı soruluyor, cevap hazır: Şarap. “Çok içtik” deniyor, yine şarap. Ama tabii öyle sıradan bir şey değil; Hırvatistan’dan özel gelmiş, neredeyse diplomatik pasaportlu bir şarap. Puro, vozol, yarım kadeh, tek başına içme… Savunma o kadar detaylı ki insan neredeyse “keşke tutanak yerine menü yazsaydınız” demeden edemiyor.
Ses kayıtlarında geçen “yavaş yavaş” uyarıları, “agresiflik” vurguları ise bir anda işveren–çalışan ilişkisi, medya kulisi ve “iyilik yapmıştım” anlatısına bağlanıyor. Eleştiri değil nasihat, uyarı değil koruma refleksi… Hepsi iyi niyet, hepsi masum.
“Bahçeden topla getir” mesajına gelince… Orada da sinema devreye giriyor. Film repliği. Metafor. Kendi aramızda espri. Zaten bu ülkede gerçekler hep böyle örtülüyor: Biraz metafor, biraz espri, biraz da “yanlış anlaşıldım.”
Ev aramalarında çıkan maddeler içinse savunma adeta folklorik. Kavanozda bulunan kalıntılar uyuşturucu değil; ilaç tozu, lavanta, adaçayı, kahve, sinek kovma ritüeli. Yani neredeyse ev değil, alternatif tıp merkezi. Ancak iş laboratuvara gidince masal bitiyor: İlk testlerde maddelerin uyuşturucu kalıntısı olduğu tespit ediliyor. Bu noktada sessizlik başlıyor.
Ve final sahnesi: Sadettin Saran, hakkında yürütülen ciddi iddialara rağmen tutuklanmıyor. Sadece yurt dışına çıkış yasağı. Basamaklı adalet sisteminin zirvesinde yer alanlar için son derece tanıdık bir sonuç. Çünkü bu ülkede hukuk, herkes için aynı hızda ve aynı sertlikte işlemiyor.
Eğer paran varsa, eğer güçlü siyasetçilerle fotoğrafın varsa, eğer kulislerde adın geçiyorsa; mesajların “şaka”, maddelerin “lavanta”, sonuçların ise “adli kontrol” oluyor. Ama cebinde para yoksa, arkanda güç yoksa, aynı dosya seni yıllarca demir parmaklıkların arkasında çürütür.
Asıl mesele Sadettin Saran dosyası değil. Asıl mesele bu düzen. TBMM’de nutuk atan, kürsüden ahlak dersi veren siyasetçilerin yarattığı çürümüş sistem. Zengini kollayan, fakiri ezen, gücü kutsayan bu yapı. Mecliste birbirine bağıranların, perde arkasında aynı sofrada oturduğu bu ikiyüzlü düzen.
Bugün bir kez daha gördük ki Türkiye’de adalet terazisi bozuk değil; bilerek eğik tutuluyor. Ve bu çürümüşlüğün bedelini yine sıradan insanlar ödüyor. Çünkü bu ülkede dokunulmazlık anayasa maddesiyle değil, banka hesabıyla kazanılıyor.
Ela Rümeysa Cebeci Çelişkisi
Dindarlık imajı, vitrin ahlakı ve çelişkiler dosyası
Ela Rümeysa Cebeci, son dönemde adı uyuşturucu soruşturmasıyla anılan, medya dünyasında sunuculuk ve spikerlik yapmış bir isim. Ancak onu tartışmalı hâle getiren şey yalnızca adının geçtiği iddialar değil; yıllardır kamuoyuna sunulan “kimlik” ile ortaya çıkan tablo arasındaki sert çelişki.
İmam Hatip mezuniyeti ve aile yapısı
Ela Rümeysa Cebeci’nin Bahçelievler İmam Hatip Lisesi mezunu olduğu, kendi beyanlarında ve özgeçmiş bilgilerinde yer alıyor. İmam Hatip okulları, Türkiye’de yalnızca akademik kurumlar değil; aynı zamanda ahlak, din ve muhafazakâr yaşam anlayışının vitrini olarak sunulan okullar.
Bu okullardan mezun olan pek çok kişi, yıllar boyunca “maneviyat”, “ahlak”, “edep”, “İslami hassasiyet” kavramları üzerinden toplumda ayrı bir yere konumlandırıldı. Cebeci de röportajlarında ve kariyer anlatılarında bu arka planı gizlemedi; aksine eğitimini ve çok yönlülüğünü bir “artı değer” olarak sundu.
İşte tam da bu noktada kamuoyunun tepkisi başlıyor.
Çünkü iddialar doğruysa —ki bu hâlâ yargı sürecinin konusu— ortada sadece bireysel bir hata değil, sistematik bir ikiyüzlülük algısı oluşuyor.
“Dindar kimlik” ile magazin hayatı arasındaki uçurum
Toplumun büyük bir kesimi şunu sorguluyor:
İmam Hatip’te yetişmiş, dindar bir aile yapısından geldiği söylenen, yıllarca “değerler” üzerinden pazarlanan bir kimlik; nasıl oluyor da lüks partiler, medya kulisleri, uyuşturucu iddiaları ve magazin skandallarıyla aynı cümlede anılıyor?
Bu soru Ela Cebeci’den çok daha büyük bir yapıyı işaret ediyor.
Bu, “dindarlığın vitrin olarak kullanıldığı”, ama yaşam tarzının bambaşka olduğu bir medya düzeninin sorgulanmasıdır.
Kimse kimsenin inancını sorgulamaz.
Ama inancı kariyer basamağı, ahlakı PR malzemesi yaparsan, toplum da seni sorgular.
Oytun Erbaş meselesi: Profesyonellik mi, kibir mi?
Ela Rümeysa Cebeci’nin adı daha önce de kamuoyunda tartışmalara konu olmuştu. Özellikle Doç. Dr. Oytun Erbaş ile yaşanan gerginlik, onun medya dili ve üslubu hakkında ciddi eleştiriler doğurmuştu.
Oytun Erbaş, katıldığı program sonrası Cebeci’nin tavırlarını sert biçimde eleştirerek, davranışlarını “profesyonel sınırların dışında” ve hatta “şizofrenik” olarak nitelemişti. Bu ifade tıbbi ve etik açıdan ayrıca problemli olsa da, tartışmanın özü şuydu:
Medyada bilgi mi konuşuluyor, ego mu?
Cebeci ise bu eleştirilere karşı, eğitimini, akademik geçmişini ve profesyonel kimliğini öne sürerek yanıt verdi. Ancak bu savunma, eleştirileri bastırmak yerine daha da büyüttü. Çünkü toplum artık diplomaya değil, tutarlılığa bakıyor.
Asıl mesele: Birey değil, düzen
Burada mesele yalnızca Ela Rümeysa Cebeci değil.
Asıl mesele şudur:
- Dindarlık bir etik duruş olmaktan çıkıp,
- Medyada bir kimlik kalkanına dönüşmüşse,
- Hatalar “kişisel”, başarılar “manevi değerler” üzerinden pazarlanıyorsa,
orada ciddi bir çürüme vardır.
Bugün insanlar şuna öfkeli:
Fakir çocuğu bir hata yaptığında hayatı kararıyor,
ama ekran yüzleri, zengin çevreler ve “doğru bağlantılar” varsa her şey “yanlış anlaşıldım”a bağlanıyor.
Son söz
Bu dosya şunu net biçimde gösteriyor:
Türkiye’de sorun ne yalnızca uyuşturucu iddiaları,
ne medya figürleri,
ne de tek tek isimler.
Sorun; ahlakın seçici uygulanması,
inancın vitrine, hukukun esneklik malzemesine dönüşmesi.
Ve toplum artık bunu yutmuyor.