Türk rock müziğinin imkanlarını, bu toprakların ekmeğini ve en önemlisi Türk gençliğinin tertemiz sevgisini yıllarca heybesine dolduran bir ismin, bugün geldiği nokta tam bir hayal kırıklığıdır. Şebnem Ferah’ın, Türkiye’nin birliğine kasteden, bu vatanın evlatlarına kurşun sıkan ideolojilerin savunucularına selam çakması, taziye kuyruğuna girmesi sadece bir siyasi tercih değil, düpedüz bir nankörlük vesikasıdır.
Seni bu zirveye taşıyan, konserlerini hıncahınç dolduran, şarkılarını bağıra bağıra söyleyen bu milletin evlatlarıyken; senin gidip de Türk bayrağıyla, Türk devletiyle sorunu olanların arkasından yas tutman kabul edilemez bir yüzsüzlüktür. Türk milleti seni başının üstünde taşırken, senin gönlünün “Kürdistancı” hayaller peşinde koşanlarda olması, yediğin kaba pislemekten başka bir şey değildir. Bu sessiz ama derinden yürütülen “Kürtçü” sevdasının, o rockçı maskesinin arkasına saklanamayacak kadar belirginleşmesi, gerçek yüzünü ortaya koymuştur.
Sanatçı dediğin önce vatanına, kendisini var eden toplumun değerlerine sadık olur. Hem Türk gençliğinin parasını ve alkışını alıp hem de bu ülkeyi bölmek isteyenlerin sofrasına meze olmak, dik duruş değil, ilkesizliktir. Bu millet seni şarkılarınla, sesinle sevdi; ama sen bu nankör tavrınla o sevgiyi kendi ellerinle çöpe attın. Utanması olan, şehit kanıyla sulanmış bu topraklarda yaşayıp, o kanı dökenlerin zihniyetine methiyeler düzmez. Şebnem Ferah için artık yolun sonu, bu aziz milletin gönlündeki yerinin bitişidir. Kimin arkasında duruyorsan, artık onlarla anılacaksın; ama bu millet nankörlüğü asla unutmayacaktır.