Osmanlı İmparatorluğu’nun 1918 yılında imzaladığı Mondros Mütarekesi ile savaştan yenik ayrılması, genellikle cephelerdeki münferit başarısızlıklara indirgense de, büyük resme bakıldığında asıl belirleyici faktör, İmparatorluğun merkez ekseni olan Almanya’nın kesin yenilgisi olmuştur. Türkiye’nin savaşa girme biçimi, ittifak ilişkisinin derinliği ve stratejik bağımlılık, sonucun kaçınılmazlığını pekiştirmiştir. Türkler bu savaşta, kendi topraklarında birçok başarı kazanmalarına rağmen, İttifak Devletleri bloğunun çöküşü nedeniyle yenilmişlerdir.
Alman askeri misyonlarının Osmanlı ordusu üzerindeki etkisi çok büyüktü. Bu durum, Osmanlı’nın stratejik kararlarının dahi Berlin’den gelen emirler doğrultusunda alınmasına yol açmıştır. Dolayısıyla, savaşın başından itibaren siyasi kader, merkezi Avrupa’daki askeri sonuçlara bağlanmıştı.
Cephelerdeki duruma bakıldığında, Türk ordusu Çanakkale’de, Kutü’l-Amâre’de ve bazı Kafkas cephelerinde büyük zaferler kazanmış; İtilaf Devletleri’nin planlarını bozmuştur. Bu başarılar, İngiliz ve Fransız kuvvetlerini oyalayarak Alman cephelerindeki baskıyı hafifletmeye yaramış, ancak Türkiye için kritik bir siyasi kazanım getirmemiştir. Örneğin, Çanakkale Zaferi, İstanbul’un işgalini engellemiş olsa da, ülkenin genel savaş kaderini değiştirecek çapta bir askeri veya ekonomik etki yaratmamıştır.
Ancak 1918 yılına gelindiğinde, Almanya’nın Batı Cephesi’nde yorulması ve Amerika Birleşik Devletleri’nin savaşa girmesiyle birlikte İttifak Devletleri çözülmeye başlamıştır. Bulgaristan’ın Eylül 1918’de savaştan çekilmesi, Almanya ile Osmanlı arasındaki kara bağlantısını kesmiş ve Almanya’dan gelmesi beklenen askeri ve lojistik yardımın tamamen önünü tıkamıştır. Bu lojistik felaket, zaten kıt kaynaklarla savaşan Türk ordusunun direnme gücünü kökten sarsmıştır.
Almanya’da Kaiser II. Wilhelm’in tahtı bırakması ve 11 Kasım 1918’de ateşkes imzalanması, sadece Alman cephesinde değil, tüm İttifak Devletleri bloğunda yenilginin resmileşmesi anlamına geliyordu. Osmanlı İmparatorluğu, kendi cephelerinde henüz sonuna kadar ezilmemiş olsa bile, artık ne müttefikinden destek alabilecek ne de tek başına savaşa devam edebilecek gücü bulabilirdi. Almanya’nın yenilgisi, Osmanlı’nın lojistik ve siyasi dayanağını tamamen yok etmişti.
Sonuç olarak, Osmanlı’nın savaştan yenik ayrılışı, askeri yetersizlikten çok, kendini bağladığı ana müttefikinin, yani Almanya’nın kesin ve nihai yenilgisine bağlı zincirleme bir sonuçtur. Türk askeri kahramanlıkları sadece yenilgiyi geciktirmeye yetmiş, ancak İttifak bloğunun kaderini değiştirmeye güç yetirememiştir.