Permiyen Dönemi (yaklaşık 299 milyon yıl önce başlayıp 252 milyon yıl önce sona eren), Paleozoik Zaman’ın son ve jeolojik tarihin önemli bir bölümünü kapsayan bir devirdir. Bu dönem, Karbonifer’in nemli ormanlarından daha kurak iklimlere doğru bir geçişi ve tek bir süper kıta olan Pangea’nın oluşumunu görmüştür. Permiyen Dönemi, aynı zamanda Dünya tarihindeki en büyük kitlesel yok oluş olan Permiyen-Triyas Yok Oluşu (“Büyük Ölüm”) ile sona ermiştir.
Permiyen Dönemi’nde Yaşayan Canlılar
Permiyen, özellikle sürüngenlerin ve sinapsitlerin (memeli benzeri sürüngenler) yükselişine sahne oldu.
1. Bitki Örtüsü: Kuraklığa Uyum Sağlayan Türler
Pangea’nın oluşmasıyla birlikte karasal iklimler daha yaygın hale geldi ve Karbonifer’in bataklık ormanları gerilemeye başladı. Bu durum, yeni bitki türlerinin evrimini tetikledi:
- İğne Yapraklı Ağaçlar (Kozalaklılar) ve Ginkgolar: Daha kurak iklimlere dayanıklı olan iğne yapraklı ağaçlar ve ginkgolar bu dönemde çeşitlenerek Karbonifer’in baskın bitki örtüsünün yerini almaya başladı. Bu bitkiler, tohumlarını koruyan pullara sahip olmaları ve suyu daha verimli kullanmaları sayesinde avantajlıydı.
- Cycaslar (Sikadlar): Palmiyeye benzeyen ancak tohumlu olan bu bitkiler de Permiyen’de yaygınlaştı.
- Eğrelti Otları ve Atkuyrukları: Önceki dönemlere göre çeşitlilikleri azalsa da, nemli bölgelerde varlıklarını sürdürmeye devam ettiler.
2. Hayvanlar Alemi: Sürüngenlerin ve Memeli Benzeri Sürüngenlerin Yükselişi
Permiyen Dönemi, omurgalı evriminde önemli bir geçiş dönemiydi.
- Sürüngenler: Amfibilerden evrilen sürüngenler, yumurtalarını sudan bağımsız olarak karada bırakabilmeleri (amniyotik yumurta) sayesinde kurak karasal ortamlara daha iyi uyum sağladılar. Bu özellik, onların amfibilere göre büyük bir avantaj elde etmesini sağladı.
- Pareiasaurlar: Büyük, otçul sürüngenlerdi, bazıları timsah benzeri görünüme sahipti.
- Protorothyrididae: Daha küçük, kertenkele benzeri ilk sürüngenlerdendi.
- Mesosaurus: Erken dönemde yaşamış, suda yaşayan küçük bir sürüngendi ve Güney Amerika ile Afrika’da bulunan fosilleri Pangea teorisini destekleyen kanıtlardan biriydi.
- Sinapsitler (Memeli Benzeri Sürüngenler): Permiyen’in en önemli karasal omurgalılarıydı ve memelilerin evrimsel atalarıdır. Çeşitli grupları mevcuttu:
- Pelycosaurlar: Erken Permiyen’in baskın yırtıcılarıydı. En bilinen örneği, sırtında büyük bir yelken benzeri yapıya sahip olan Dimetrodon‘dur. Dimetrodon, bir dinozor değildir; memeli benzeri bir sürüngendir.
- Therapsidler: Orta ve Geç Permiyen’de pelycosaurların yerini aldılar. Memelilere daha çok benzeyen özelliklere sahiptiler (örneğin, daha gelişmiş çene yapıları, bacakların vücudun altına doğru kaymaya başlaması).
- Gorgonopsidler: Kaplan benzeri dişlere sahip, korkutucu yırtıcı therapsidlerdi.
- Dicynodontlar: Gagalı, otçul therapsidlerdi ve çok yaygınlardı.
- Amfibiler: Karbonifer’deki kadar olmasa da, nemli ve sulak alanlarda varlıklarını sürdürdüler. Özellikle büyük, timsah benzeri temnospondiller (örneğin Eryops’un akrabaları) yaygındı.
- Böcekler: Karbonifer’in dev böcekleri (Meganeura, Arthropleura) bu dönemde boyutlarını korusa da, Permiyen’in sonlarına doğru çeşitlilikleri azalmaya başladı. İlk gerçek böcek grupları (örneğin, gerçek hamamböcekleri ve ilk kanatlı böcekler) ortaya çıktı.
3. Deniz Canlıları: Mercan Resifleri ve Çeşitli Omurgasızlar
Denizel yaşam da oldukça zengindi, ancak Permiyen’in sonunda büyük bir darbe alacaktı:
- Resifler: Modern mercan resiflerinin ataları olan süngerler, mercanlar (Tabulata ve Rugosa gibi) ve briyozolar tarafından oluşturulan büyük resif yapıları mevcuttu.
- Brakiyopodlar: Deniz tabanında yaşayan kabuklular olan brakiyopodlar çok yaygındı ve önemli resif oluşturuculardı.
- Amonitler ve Nautiloidler: Sefalopodlar (mürekkep balıklarının akrabaları) olan amonitler, kıvrımlı kabuklarıyla denizlerde oldukça çeşitliydi.
- Fusulinidler: Mercimek tanesi büyüklüğünde, kabuklu protozoalar olan foramiferler, denizel tortullarda bolca bulunurdu.
- Köpekbalıkları: Çeşitli ilkel köpekbalığı türleri okyanuslarda avlanmaya devam ediyordu.
- Trilobitler: Paleozoik Zaman’ın simgeleşmiş canlılarından olan trilobitler, Permiyen’in sonuna kadar varlıklarını sürdürdüler, ancak çeşitlilikleri oldukça azalmıştı ve Permiyen-Triyas Yok Oluşu’nda tamamen ortadan kalktılar.
Permiyen-Triyas Yok Oluşu: Büyük Ölüm
Permiyen Dönemi, yaklaşık 252 milyon yıl önce, Dünya tarihindeki en büyük kitlesel yok oluş olayı olan Permiyen-Triyas Yok Oluşu ile sona erdi. Bu olay, kara canlılarının yaklaşık %70’ini ve deniz canlılarının %90-95’ini yok etti. Bu devasa yok oluşun nedenleri arasında Sibirya Tuzakları’ndaki devasa volkanik patlamalar, küresel iklim değişiklikleri (şiddetli ısınma, okyanus anoksisi – oksijensizleşme), deniz seviyesi değişiklikleri ve asit yağmurları gösterilmektedir. Bu olay, dinozorların ve memelilerin yükselişine zemin hazırlayarak Mezozoik Zaman’ın başlangıcını işaret etmiştir.
