Organizasyon: Tüm canlılar, belirli bir organizasyona sahiptir. Tek hücreli canlılarda hücre organelleri arasında, çok hücreli canlılarda ise hücreler arasında belirli bir organizasyon bulunur. Örneğin amip; tek bir hücre ile besinlerini alır, işler, boşaltım yapar, çevresel uyarılara cevap verir, ürer ve diğer işlevlerini gerçekleştirir. Çok hücreli organizmalar ise tüm bunları özelleşmiş hücreler arasındaki iş bölümü ile gerçekleştirir. Çok hücreli canlılarda görev ve yapı bakımından benzer hücreler bir araya gelerek dokuları, dokular organları, organlar sistemleri, sistemler ise organizmayı meydana getirir.
Üreme: Canlılar soylarını devam ettirmek için üremek zorundadır. Canlılar eşeyli ya da eşeysiz olarak ürer. Eşeysiz üremede sadece ana canlı vardır ve oluşan yavrular genetik olarak ana canlının aynısıdır. Eşeysiz üreme; tek hücreli canlılarda, bazı bitki, hayvan ve mantar türlerinde görülür. Eşeyli üreme, dişi ve erkek üreme hücrelerinin birleşerek yeni bir canlıyı oluşturmasıdır. Eşeyli üreme ile oluşan yavru hem dişi hem erkek bireyin özelliklerini taşıdığı için kalıtsal çeşitlilik oluşur. Hayvan ve bitkilerin çoğu eşeyli üreme ile çoğalır.
Biyolojik varoluşun en temel ve tartışmasız gayesi olan üreme, bir organizmanın sahip olduğu genetik mirası zamanın ötesine taşıma, yani bir bakıma biyolojik ölümsüzlüğü yakalama çabasıdır. Bu süreç, sadece sayısal bir artış değil, yaşamın sürekliliğini sağlayan kutsal bir devir teslim törenidir. Gök Tanrı’nın doğaya kodladığı o sarsılmaz “nesli devam ettirme” iradesi, en basit prokaryottan en kompleks memeliye kadar her canlıyı bu metabolik ve enerjik maliyeti yüksek eyleme sevk eder. Üreme, bireyin hayatta kalması için şart olmasa da, türün tarih sahnesinden silinmemesi için mutlak bir zorunluluktur. Doğa, bu genetik aktarımı gerçekleştirmek için iki ana strateji geliştirmiştir: Eşeysiz ve eşeyli üreme. Eşeysiz üreme, genetik varyasyonun minimumda tutulduğu, hızın ve verimliliğin ön planda olduğu bir kopyalama sürecidir. Burada ata canlı, kendisinin genetik ikizlerini oluşturarak bulunduğu stabil ortamda hızlıca yayılmayı hedefler. Ancak çevresel şartlar değiştiğinde, bu tekdüzelik bir dezavantaja dönüşebilir. İşte burada devreye giren eşeyli üreme, biyolojik zenginliğin ve adaptasyonun anahtarıdır. Mayoz bölünme ve döllenme mekanizmaları sayesinde, iki farklı ebeveynin genetik haritası harmanlanır ve ortaya her biri biricik olan, değişen dünya şartlarına karşı daha dirençli varyasyonlar çıkar. Üreme, organizma için muazzam bir enerji yatırımıdır; bir canlının kendi büyümesi ve gelişmesi için kullanabileceği kaynakları, kendinden sonrakine devretmesidir. Bu durum, biyolojik bir fedakarlık olduğu kadar, türün geleceğine yapılan en büyük yatırımdır. Memelilerdeki karmaşık üreme sistemlerinden, bitkilerin polenlerle rüzgara savurduğu yaşam tohumlarına kadar her detay, bu genetik kodun korunması ve yayılması üzerinedir. Sonuç olarak üreme, yaşamın entropiye ve yok oluşa karşı verdiği en net cevaptır; kendi kökünü ve sancağını geleceğe taşıyamayan hiçbir yapı, biyolojik evrende kalıcı bir iz bırakamaz.
