Isaac Newto, 1704’te, ışıkla yaptığı deneyleri anlattığı Optik başlıklı bir başka önemli yapıt daha yayımladı. Bu deneylerin birinde, bir güneş ışığı demetini cam bir prizmadan geçirerek karanlık bir odaya yöneltti. Işığın, tayfın mordan kırmızıya dek uzanan farklı renklerine ayrıldığını gördü. Newton’un bu deneyi, güneş ışığının beyaz olmadığını, menekşe, çivit, mavi, yeşil, sarı, portakal ve kırmızı…
Robert Grosseteste, her zaman bilimsel önermelerin sınanmasının önemini vurguladı. Bu konuda, dikkatli gözlemlerden ve çözümlemelerden yararlanmayı öğütleyen Aristoteles’i destekliyordu. Gökbilim ve müzik de içinde olmak üzere, çok geniş bir alanda yazılar yazdı. En ünlü yapıtı optik ve ışığın davranışları konusundaydı. Onu yazarken, Arap bilim adamı İbnülheysem’in kitabından etkilendi.
Kutup Işıkları (aurora’lar) Kuzey ve Güney Kutbu yakınında gökyüzündeki parlak ışıklardır. Güneş’tem kopan küçük atom parçaları Dünya’nın atmosferine girerek havadaki gazların patlamasına neden olur. Genellikle onları yalnızda Norveç ve Alaska gibi uzak kuzey bölgelerinde ya da Antarktika gibi uzak güney bölgelerinde görebilirsiniz. Gökyüzünde hareket eden yeşil ya da kırmızı ışıklara benzerler.
Henüz öğrenci iken İngiliz fizikçiler Robert Boyle ve Robert Hooke’un optik ve ışık üzerine yaptığı çalışmasını, Fransız matematikçi ve düşünür René Descartes’ın matematik ve fizik notlarını okumuş ve onlardan aldığı ilham ile prizma sahnesinde ışıklara dans ettirmiş; o meşhur prizmalı ışık kırılması deneylerinden hatırladığımız üzere; yaptığı çalışmalarla, farklı renklerin farklı açılarda kırıldığını ortaya çıkarmıştı. Bu…