Columbia Üniversitesi’nde bir matematik öğrencisi, derste dalgınlıkla uyuyakaldı.
Uyandığında, sınıf boşalmıştı. Tahtada yazılı duran iki problem gözüne çarptı. Bunların ödev olduğunu sanarak aceleyle defterine not aldı ve eve gidince çözmeye karar verdi.
Evine vardığında bu problemlerin olağanüstü derecede zor olduğunu fark etti. Fakat vazgeçmedi. Günlerce çalıştı; araştırmalar yaptı, kütüphanelerde kitap karıştırdı, denklemleri defalarca yeniden ele aldı. Sonunda, dört sayfayı bulan uzun hesaplamalarla bu problemlerden birini çözmeyi başardı.
Bir sonraki derste, profesörün bu sözde ödevden hiç söz etmediğini görünce şaşkına döndü. Dayanamayıp elini kaldırdı ve sordu:
— Hocam, geçen derste verdiğiniz ödev hakkında neden hiç konuşmadınız?
Profesör hayretle yanıtladı:
— Ödev mi? Onlar ödev değildi… Bugüne kadar kimsenin çözmeyi başaramadığı matematik problemlerinden sadece örneklerdi!
Öğrenci donakaldı:
— Ama… ben ikisinden birini çözdüm!
Profesör hemen çözümü inceledi, doğruluğunu onayladı ve bu başarı Columbia Üniversitesi’nin resmi kayıtlarına geçti. Artık bu problem, öğrencinin adıyla anılıyordu. O günden bu yana bu hikâye, üniversite koridorlarında hâlâ anlatılır.
Peki farkı yaratan neydi?
Öğrenci, bu problemlerin “imkânsız” olduğunu hiç duymamıştı. Onlar onun için sadece çözülmesi gereken sıradan matematik ödevleriydi. Zorluğun büyüklüğüne aldırmadı; azmi, kararlılığı ve cesaretiyle üstesinden geldi.
Çıkarılacak ders şudur:
- Sana “yapamazsın” diyenlere kulak asma.
- Başkalarının sınırları senin sınırlarını belirlemez.
- Fiziksel olarak bir yerde bulunmak yetmez; asıl farkı yaratan, zihinsel kararlılığındır.
Başarı, sabır ve inançla seninle olacaktır. Unutma: “İmkânsız” sadece henüz denenmemiş olandır.
