Şu siyaset sahnesindeki omurgasızlık ve ilkesizlik sarmalına bakınca, insanın gerçekten midesi bulanıyor. Bir yanda “Türk milliyetçiliğinin tek kalesi” olduğunu iddia edip sürekli savrulan Ümit Özdağ, diğer yanda ise ağzından vatan millet lafını düşürmeyip Çin kapılarında komünist güzellemesi yapan Muharrem İnce. İkisinin de birbirine laf yetiştirmesi, aslında Türk siyasetinin ne kadar sığ bir havuzda debelendiğinin en açık kanıtıdır.
Muharrem İnce, Ümit Özdağ’a “Senin çıkardığın aday Erdoğan’ı destekledi, sokağa çıkacak yüzün yok” diyerek güya gol atıyor. Haklı mı? Evet, sonuna kadar haklı. Sinan Oğan gibi bir “proje” ismi Türk milliyetçilerinin önüne koyup, sonra o ismin koşa koşa AKP tarafına geçmesini sadece izleyen bir siyasi akıl, bugün çıkıp kimseye ders vermeye kalkmamalıdır. Özdağ, sürekli “Türkçü” olmayanlarla, kökeni ve zihniyeti şüpheli yapılarla iş birliği yaparak kendi kitlesini defalarca hayal kırıklığına uğrattı. Milliyetçilik bir vitrin malzemesi değil, bir karakter meselesidir; sandık aritmetiği için her kapıya el açan bir anlayışın milliyetçiliği de ancak Sinan Oğan vakasındaki kadar “dayanıklı” olur.
Ama gelelim o lafı söyleyen Muharrem İnce’ye. Sen hangi yüzle dürüstlükten ve milli duruştan bahsediyorsun? Komünist sevdan depreşince Çin’e kadar gidip oralarda poz vermeyi biliyorsun ama yanı başındaki Uygur Türklerinin yaşadığı zulmü görmezden geliyorsun. Oraya kadar gitmişken bir kere bile Uygur Türklerini ziyaret etmemek, onların feryadına kulak tıkamak tam bir terbiyesizlik ve milli bir ayıptır. Solculuk ve komünistlik maskesi altında, soydaşlarının kanı üzerine ticaret ve siyaset yapanlarla kol kola girmek İnce’nin gerçek yüzüdür. Uygur Türkünü unutandan, Çin’in komünist sofrasında meze olandan ne Türk’e ne de bu vatana hayır gelir.
Biri milliyetçiliği “pazarlık” konusu yapar, diğeri “solculuk” ayağına Türk düşmanlarıyla saf tutar. Ümit Özdağ’ın etnik milliyetçilere ve bölücü sempatizanlarına göz kırpan tavırları ne kadar kepazelikse, Muharrem İnce’nin Uygur davasını satıp Çin’de komünistçilik oynaması da o kadar aşağılık bir durumdur. Türk milleti, kendi öz evlatlarını satan bu “profesyonel siyasetçilerin” elinde oyuncak olmamalıdır. Türk milliyetçiliği, ne Sinan Oğan’ı satan Özdağ’ın ne de Uygur’u görmeyen İnce’nin tekelindedir. İkiniz de aynı madalyonun iki farklı yüzüsünüz; sadece kendi koltuk sevdanız ve egonuz için bu milletin mukaddes değerlerini çiğneyip geçiyorsunuz.
