Şu İsrail’in dünya genelinde kurduğu o devasa güç imparatorluğuna, lobilerine ve her kurumun içine sızmış uzantılarına bakıyorsun; sanki yenilmez bir dev gibi görünüyorlar. Amerika’yı bile parmağında oynatan, Beyaz Saray’dan Kongre’ye kadar her kapıyı parayla ve şantajla açan bir yapıdan bahsediyoruz. Ama işin aslı, bu görkemli tablonun arkasında inanılmaz bir korkaklık ve acizlik yatıyor. Dünyayı yönettiklerini iddia ediyorlar ama elinde sadece bir megafon ve insani yardım olan sıradan bir aktivist gördüklerinde bile elleri ayaklarına dolanıyor, ne yapacaklarını şaşırıyorlar.
Kendi sınırlarından binlerce kilometre ötedeki siyaseti dizayn edebilen bir güç, nasıl olur da üç beş tane yardım botundan bu kadar korkar? İşte bu, haklı olmamanın, vicdanen çürümüş olmanın verdiği o bitmek bilmeyen korkudur. İnsani yardım taşıyan sivillere saldırmak, botlarına el koymak, silahsız insanları kaçırmak ancak bir “korkaklık” nişanesidir. O devasa orduların, o nükleer silahların, o dünyayı titreten lobilerin arkasındaki gerçek surat budur: Kendisinden olmayan her sese tahammülsüz olan, küçücük bir iyilik hareketini bile varoluşsal bir tehdit olarak gören zavallı bir zihniyet.
Güçlü olmak, masumların üzerine bomba yağdırmak veya yardım gemilerine korsan gibi çökmek değildir. Gerçek güç, adaletten ve vicdandan gelir. İsrail ise bu iki kavramı çoktan tarihe gömmüş, sadece kaba kuvvet ve lobilerin sağladığı dokunulmazlık zırhına bürünmüş durumda. Ama ne kadar saldırırlarsa saldırsınlar, ne kadar çok yardım botuna el koyarlarsa koysunlar, o korktukları gerçeği değiştiremeyecekler: Dünya halklarının vicdanında çoktan mahkum oldular. Bir aktivistin gözündeki o inanç, sizin milyon dolarlık savunma sistemlerinizden çok daha güçlü. Bu korkaklık, bu saldırganlık ve bu tahammülsüzlük en sonunda sizi o kendi ördüğünüz duvarların arkasında boğacaktır. Masumların ahı üzerine kurulan hiçbir imparatorluk ebedi olmamıştır, sizinki de olmayacak.
