Şu tabloya bakınca insanın kanı donuyor, sabrı taşıyor. Gerçekten de memleket birleşmiş milletler kampına, suç mahaline döndü. Kendi vatanımızda parya olduk, elin yabancısı geliyor bizim güzelliklerimizin tadını çıkarıyor, sonra bir başka yabancı grubu çıkıp onları soyuyor. Olan yine bizim huzurumuza, bizim sokaklarımıza, bizim asayişimize oluyor.
Sultanahmet gibi tarihimizin kalbi olan bir yerde Çinlisi, Pakistanlısı, Boşnak’ı birbirini kırıyor, soyuyor; faturayı ise yine bu toprakların asıl sahibi ödüyor. Biz bu insanlara kucak açtık, ekmeğimizi bölüştük ama karşılığında gördüğümüz şey tam bir nankörlük ve bozgunculuk. Osmanlı parçalandığında her etnik gruba bir devlet, bir toprak verildi; madem devletiniz var, madem bir vatanınız var, neden gidip orada yaşamıyorsunuz da gelip burada bizim huzurumuzu kaçırıyorsunuz?
Kendi ülkelerinde yapmaya cesaret edemedikleri her türlü pisliği, hırsızlığı, arsızlığı Türkiye’de yapmayı kendilerine hak görüyorlar. “Türkiye nasıl olsa kucak açıyor, nasıl olsa sahipsiz” diye düşünüp burayı bir suç cennetine çevirdiler. Misafir dediğin haddini bilir, oturduğu sofraya ihanet etmez. Ama bunlar hem soframıza ortak oluyorlar hem de o sofrayı devirmeye çalışıyorlar. Artık bu düzene bir “dur” demenin vakti geldi de geçiyor bile. Sokaklarımızda Türkçe duyamaz hale geldiğimiz yetmiyormuş gibi, bir de bu ithal suçlarla uğraşmak zorunda kalıyoruz. Bu memleket kimsenin yol geçen hanı değil, kimsenin suç işleme sahası hiç değil. Yeter artık, bu nankörlüğün ve bu istilanın bir sonu olmalı.
