Türkçenin Tarihi Dönemleri


Türkçenin Tarihi Dönemlere Ayrılmasında Öne Çıkan Ölçütler
Diller dilbilimsel ölçütlerle sınıflandırılmalıdır. Ancak pratik sonuçlar sağlamak amacıyla, Türkçeyi coğrafi bakımdan Kuzey Türkçesi (Kıpçak Türkçesi), Doğu Türkçesi (Çağatayca) ve Batı/Güneybatı Türkçesi (Oğuzca) şeklinde üç ana kola ayırmak mümkündür. Sınıflandırmalarda tarihî zaman aralığı, coğrafî bölge adları, kavim adları, dil adları gibi ölçütler kullanıldığı görülür. Dünya dilleri yazılı eserler esasında bir tasnife tâbi tutulur. Buna bağlı olarak da “eski, orta, yeni” şeklinde bir genel ayrım vardır.
Ahmet Caferoğlu, Altayistik bilgiler doğrultusunda Türk dilini tarihî bakımdan yedi ayrı dönemde ele almaktadır:

  1. Altay Devri = Türk-Moğol Dil Birliği
  2. En Eski Türkçe Devri = Proto Türk dil birliği
  3. İlk Türkçe Devri
  4. Eski Türkçe Devri
  5. Orta Türkçe Devri
  6. Yeni Türkçe Devri
  7. Modern Türkçe Devri
    Türkiye Türkçesinin köklerini tespit etme amacı olan Caferoğlu’nun Altay dilini benimsediği görülür. Genel bir tasnif ile dil adlarını kullanmıştır.
    Talat Tekin, Türk dilinin tarihi dönemlerini şöyle sıralar:
  8. İlk Türkçe Dönemi (Başlangıçtan Milat Sıralarına Kadar)
  9. Ana Türkçe ve Ana Bulgarca Dönemi (1-6. Yüzyıllar Arası)
  10. Eski Türkçe ve Eski Bulgarca Dönemi (6-11.Yüzyıl Arası)
  11. Orta Türkçe ve Orta Bulgarca Dönemi (11-16. Yüzyıllar Arası)
  12. Yeni Türkçe ve Çuvaşça Dönemi (16. Yüzyıldan Bugüne)
    Hun dilini benimseyen Tekin’in Türkçenin köklerini tespit etme amacı vardır. Doğu Hun ve Batı Hun diye ele aldığı için ikili bir ayrım yapmıştır.

Bir Cevap Yazın